2 hondjes

Ik zit mij voor het vensterglas
onnoemlijk te vervelen.
Ik wou dat ik twee hondjes was,
dan kon ik samen spelen.

Hoe actueel een oud gedichtje weer kan zijn in de afgelopen lockdowns! Tijdens de 1e en 2e lockdown is mijn zoon veranderd van een kind naar een puber. Als ouder twijfel je daar wel eens aan.

Zou het echt zo snel gegaan zijn tussen groep 8 en de brugklas?

Ja dus. En de foto’s zijn hiervan het bewijs.

Toen in maart 2020 de bruiloften die ik zou schieten één voor één werden afgebeld ben ik mijn zoon, Tijn, gaan fotograferen. Het leuke was, Tijn was er (net als ik) heel blij mee. We hebben samen uitgezocht welke foto’s ik mocht gebruiken voor deze post. En uiteindelijk viel het op z’n plek. Het is een serie geworden die laat zien hoe hij zich vermaakte en hoe verschrikkelijk hij zich verveeld heeft. Hij vindt zichzelf ook gegroeid. Als we de eerste en de laatste foto vergelijken (waar dus een jaar tussen zit) lijken dat wel twee verschillende jongens.

Als fotograaf kan ik kiezen welk verhaal ik vertel. Ik heb de beelden zo uitgezocht dat het lijkt alsof Tijn alleen thuis is. En de verveling wat ‘aangezet’. Want natuurlijk heeft hij ook met vriendjes gespeeld (mam, kom op, dat heet niet meer ‘spelen’, dat heet nu ‘afspreken’) en véél vaker gegamed dan ik hier laat zien. Ik heb vaak teruggehoord van bruidsparen dat de foto’s hen enorm hielpen bij de verwerking. Nu merk ik zelf dat fotografie mij grip geeft op mijn leven. Want ook al was/is de coronatijd niet makkelijk, de foto’s geven me toch een goed gevoel.