2 Master-awards!!

Whaaah! Niet te geloven! 2 awards bij de Masters of Weddingphotography NE, BE en LUX!

Ik sta echt te springen in de kamer!!

Er waren een aantal foto’s de afgelopen jaren waar ik meer in zag. Meer dan: dit is een mooie foto voor de klant. Ik geloofde dat deze beelden iets over ons als mensen zeggen en daarom heb ik ze ingestuurd. En… het werd opgemerkt!

Het verhaal achter deze foto

Deze lenige tante is de moeder van de bruid. Zij en haar man rockten de dansvloer de hele avond! Het bruidspaar en hun vrienden konden dat ook en daardoor viel het nauwelijks op. Totdat ik zag dat ze een opleving kregen toen er een bepaald liedje gedraaid werd. Hun liedje? Ik weet het niet. Ik wist even niet op wie ik moets focussen want ook de vader de bruid kwam met briljante moves. Wat een fantastisch stel! dacht ik. Ik zo wil ik zelf ook op de bruiloft van mijn kind staan dansen! En swoesh! Daar ging een been de lucht in. Gelukkig had ik hem net op tijd te pakken.

(zie de blogpost van de bruiloft hier)

Ik geloofde dat deze beelden iets over ons als mensen zeggen

Het verhaal achter deze foto.Er gebeurde niet zo veel tijdens dit deel van borrel. Op zulke momenten loop ik rustig rond, drink een spa rood, kijk en luister, open voor wat er op mijn pad komt. Ik vraag me dan af wat me gegeven wordt.

Ik had al wel door dat deze broertjes een mooie band hadden. Ze speelden leuk samen en ze waren zeer geliefd door de gasten. De warmte dreef hen naar de bank onder de parasols en volgensmij zei hun moeder toen dat ze maar even moesten gaan slapen. Ik vond de losgeraakte slinger leuk en het feit dat er verder geen mensen waren in mijn kader. Het gaf me een beetje een afterparty-gevoel (al ging dat niet zo bewust) Ik nam dan positie in, recht voor het raam, waarbij ik zelf niet weerspiegeld werd en ik wacht. Net zo lang tot ze mij niet meer opmerkten en totdat er zich iets opmerkelijks voordoet. Voordat ik opsta vraag me ter plekke af: is dit de foto waarom ik hier moest gaan zitten? Heb ik het? Ter indicatie maakte van deze situatie ongeveer 50 foto’s. Met telkens weer die vraag: heb ik het? Is dit het? Als ik een innerlijke ‘ja’ heb, of een zucht, dan pas sta ik op. Juist dit soort foto’s kunnen ontstaan in rust. Bij een borrel of receptie met veel activiteit voelt één minuut op dezelfde plek zitten al als véél te lang. En dan is deze oefening, want zo zie ik het, veel moeilijker. (Zie de hele blogpost hier )